Covebo van het eerste uur

Waar het allemaal begon: Covebo werd opgericht in 2001. Om hier bij stil te staan gaan we in gesprek met collega’s van het eerste uur, Wendy, Jelrik en Chris, die alle drie al meer dan 22 jaar bij Covebo werken.  

In deze interviews blikken we samen met hen terug op hun carrière en op de ontwikkeling van Covebo door de jaren heen. Hoe zagen hun eerste jaren eruit? Welke veranderingen hebben zij van dichtbij meegemaakt? En hoe is Covebo in 25 jaar tijd gegroeid tot de organisatie die het vandaag de dag is? Een reeks eerlijke, persoonlijke verhalen vol herinneringen en groei. Zij hadden het niet willen missen.  

JELRIK 

Je bent inmiddels al 22 jaar onderdeel van Covebo. Neem ons mee terug naar het begin: hoe kwam je destijds in aanraking met Covebo en wat was je eerste functie? 

Tijdens mijn studie werkte ik in een café waar John, oprichter van Covebo, regelmatig binnenliep. In die tijd ging de werving van nieuwe Covebo-collega’s nog heel anders dan nu: in de kroeg en langs het voetbalveld. 

Kon je je staande houden in de kroeg?

Was je gedreven en op zoek naar een mooie uitdaging? Dan paste je perfect binnen het profiel. Zo benaderde John ook mij, inmiddels bijna 23 jaar geleden. Mijn eerste functie was die van inhouse medewerker bij de eerste écht grote klant van Covebo (meer dan 100 medewerkers): een bedrijf in de pluimvee-industrie in Zeewolde. Leuk detail; zij zijn nog steeds klant van Covebo, trouwens. 

Hoe zag werken bij Covebo er destijds uit? 

We waren met hooguit twintig interne collega’s, minder dan tegenwoordig op een gemiddeld Covebo-kantoor. Er werd hard gewerkt en iedereen nam zijn verantwoordelijkheid. We wilden het samen doen en elke dag een beetje beter worden. Op vrijdagmiddag namen we standaard de werkenden-lijst door. Stond er één plus op de lijst, dan werd dat gevierd. Daar is de basis gelegd voor het succes van Covebo. 

Wat was in die tijd heel normaal, maar kun je je nu eigenlijk niet meer voorstellen? 

Het is moeilijk voor te stellen, maar in de beginjaren had bijna niemand een navigatiesysteem in de auto. Soms zelfs geen telefoon. Op zondagmiddag vingen we buitenlandse medewerkers op zodra ze aankwamen. We schreven hen in op kantoor en brachten ze naar hun woning. Maandagochtend, vroeg, reden we met ze mee naar het werk. Ze volgden ons in oude auto’s. Raakte je onderweg op de snelweg een auto met een Oost-Duits kenteken kwijt, dan had je echt een probleem. Dan kon je alleen maar hopen dat ze de uitgeprinte routebeschrijving wisten te ontcijferen. 

Wat maakt dat je hier al zo lang met plezier werkt? 

Het gevoel dat we echt het verschil kunnen maken. Bij Covebo heb ik geleerd wat goede dienstverlening inhoudt: mensen een baan bieden, perspectief en een toekomst. Tegelijkertijd draait het om opdrachtgevers een topdienstverlening laten ervaren. Er is ruimte om jezelf te ontwikkelen en iedereen bepaalt in grote mate zijn of haar eigen succes. Ons werk is dynamisch, geen dag is hetzelfde. Er zijn maar weinig banen waarin zoveel samenkomt als in wat wij doen. 

Wat zou je nieuwe collega’s willen meegeven? 

Doe vooral de dingen waar je energie van krijgt. Pak de kansen die op je pad komen, blijf gedreven en gretig. Neem verantwoordelijkheid en probeer het elke dag weer een beetje beter te doen, in welke functie dan ook. 

Als je Covebo na al die jaren in één zin zou moeten typeren, wat zou je dan zeggen? 

Allemaal anders, allemaal verantwoordelijk, samen sterker, dan ieder voor zich. 

CHRIS & WENDY: 

Chris, jij bent ruim 22 jaar geleden begonnen. Hoe ben je bij Covebo terechtgekomen? 

Ik werd gebeld door de voormalig directeur, Gert. Hij had mijn nummer gekregen via een vriend van mij en vroeg of ik openstond om eens een kop koffie te drinken. Op dat moment werkte ik als commercieel medewerker bij een kantoorvakhandel. Ik verkocht pennen, potloden en papier.

Covebo kende ik eerlijk gezegd vooral van vroeger. In de kroeg hingen van die advertenties tegenover de wc’s met ‘Kom werken bij Covebo’. Daar had ik de naam van het bedrijf voor het eerst gezien. Ze waren op dat moment op zoek naar commerciële versterking, omdat het bedrijf aan het groeien was. Ik had alleen totaal geen ervaring in de uitzendbranche en al helemaal niet in de bouw. Ik heb ook twee linkerhanden. Maar waar ik wél enthousiast van word, is werken met mensen. Dus uiteindelijk dacht ik: ik ga die stap gewoon zetten. 

En jij dan Wendy? Jij bent zelfs nog iets langer geleden begonnen. 

Ja, dat klopt. Ik ben in januari 2003 begonnen. Gert en John hebben allebei een relatie met mijn nichtjes. Eén van de zussen, Jantine, werkte toen op kantoor en deed de administratie. Toen zij zwanger werd van hun eerste kind, hadden ze iemand nodig om haar (tijdelijk) te vervangen, maar ik zit er na 23 jaar nog steeds! 

Hoe zagen jullie functies er in de beginjaren uit? 

Wendy: In het begin deed je eigenlijk alles. Covebo was toen nog een klein uitzendbureau, dus je pakte op wat er nodig was. Dat betekende administratie, crediteuren, ondersteuning, eigenlijk van alles wat. Naarmate het bedrijf groeide, kwam er meer structuur en moest je op een gegeven moment wel keuzes maken. Toen ben ik me steeds meer gaan richten op de backoffice. 

Chris: Vroeger deden we echt alles met elkaar. Iedereen kende alle klanten en kandidaten. Of je nou op de administratie zat of in de commercie werkte, je wist wat er speelde. We kenden ook elkaars partners. Op feestjes kwamen die gewoon mee. Het voelde echt als een club mensen die samen iets aan het bouwen waren. Dat familiegevoel was toen eigenlijk door het hele bedrijf heen aanwezig. Nu heb je dat vooral met de mensen met wie je direct samenwerkt. Het bedrijf is natuurlijk veel groter geworden, en daardoor ken je simpelweg niet meer iedereen. 

Als je terugkijkt op al die jaren, welke momenten zijn je het meest bijgebleven? 

Chris: Er zijn natuurlijk een paar momenten die echt blijven hangen. Ik weet nog dat we voor het eerst door de 100 uitzendkrachten gingen. Daarna door de 200 en later door de 500. Dat waren echt mijlpalen. Maar we hebben ook moeilijke periodes gehad. Momenten waarop we met elkaar zeiden: geen patat meer, geen blikjes fris meer, we moeten scherp zijn. Dat we daar samen doorheen zijn gegaan en het met elkaar hebben opgebouwd, daar ben ik eigenlijk wel trots op. 

Als je terugkijkt op al die jaren bij Covebo: waar zijn jullie het meest trots op? 

Wendy: Voor mij is dat vooral hoe groot het bedrijf is geworden, dat is daar ook een bijdrage aan heb mogen leveren. En wat ik misschien nog wel net zo belangrijk vind: dat ik na al die jaren nog steeds met heel veel plezier naar mijn werk ga. 

Chris: Dat herken ik wel. Dat je na zoveel jaar nog steeds elke dag met plezier naar je werk gaat, dat is eigenlijk al iets om trots op te zijn. Dat is niet veel mensen gegeven. 

Laatste vraag: als je Covebo in één zin moet beschrijven? 

Chris: Ambitieus, met veel ruimte voor mensen en plezier. 

Wendy: Uiteindelijk draait het hier om de manier waarop we met mensen omgaan.